บทที่ 355 ขาดเขาไม่ได้แล้ว

บทที่ 355 ขาดเขาไม่ได้แล้ว

เวินจิ่นอวิ๋นไม่รู้ว่าเกิดเรื่องใดขึ้น ครั้นเห็นองค์หญิงวิ่งมาหาตน ก็พลันกางแขนออกต้อนรับนางโดยไม่รู้ตัว

จากนั้นนางก็อุ้มรูปสลักไม้ มุดเข้าไปในอ้อมอกเขา ราวกับหนาวเหน็บยิ่งนัก จึงรีบร้อนมาหาความอบอุ่นจากเขา

เวินจิ่นอวิ๋นยกแขนขึ้น โอบไหล่ผอมบางของนางไว้อย่างแผ่วเบา

นางเงยหน้าขึ้น แววตาปนทั้งการพินิจและซักถาม

คนตรงหน้าเป็นฝ่ายอธิบายก่อน

“วันนี้ฝ่าบาทเรียกกระหม่อมเข้าวังอย่างเร่งด่วนกะทันหัน จึงทำให้ล่าช้าไป”

มู่ฉือผละจากอ้อมกอดเขา วิ่งไปที่โต๊ะวางเอกสาร วางรูปสลักไม้ลงแล้วหยิบพู่กันขึ้นเขียน

เวินจิ่นอวิ๋นเดินตามไป อยากดูว่านางเขียนสิ่งใด

——“เจ้าอย่าทิ้งข้าไป”