บทที่ 334 มู่ฉือเป็นฝ่ายไปหาเมิ่งฉิว

บทที่ 334 มู่ฉือเป็นฝ่ายไปหาเมิ่งฉิว

เกศาดำขลับของเด็กสาวสยายลงบนบ่า ริมฝีปากแดงชาดโดยไม่ต้องแต่งแต้ม

นางก้าวเดินอย่างแช่มช้อย ทั่วทั้งร่างอ่อนล้าไร้เรี่ยวแรง ทว่ากลับแฝงเสน่ห์เย้ายวนอันตรายไว้

ภายในห้องเงียบสงัด แม่นมหลิ่วไม่ได้เอ่ยปาก ทว่าราชครูเวินซึ่งยืนอยู่ข้างนางเมื่อครู่กลับขยับตัว

เวินจิ่นอวิ๋นเดินเข้าไปหาเฉามู่ฉือโดยไม่สนใจสายตาผู้ใด แล้วโอบองค์หญิงน้อยเข้ามาในอ้อมแขน

แม่นมหลิ่วเห็นภาพเช่นนี้ก็ไม่ได้ตำหนิราชครู อย่างไรเสียตอนนี้องค์หญิงกำลังต้องการคนปลอบโยน

อีกอย่าง พวกเขาสองคนเคยทำเรื่องที่สนิทสนมยิ่งกว่านี้มาแล้ว นางยังไม่ถึงกับต้องตื่นตระหนกจนเกินเหตุ

แม่นมหลิ่วรู้กาลเทศะเป็นอย่างดี จึงถอยออกไปยังอนุนอกเรือนอย่างเงียบเชียบ

ในห้องชั้นในเหลือเพียงมู่ฉือกับเวินจิ่นอวิ๋นสองคน

น้ำเสียงของเด็กสาวเจือแววเศร้าโศกอยู่หลายส่วน