กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 333 อยากให้เขาลาออกจากตำแหน่ง
เมื่อเห็นฮองเฮาล้มลงบนพื้น แม่นมอวี้ฉานก็รีบเข้าไปประคองนาง ทว่ากลับได้ยินเสียงร้องไห้
นางตกใจทันที “พระนาง…”
ฮองเฮาสิ้นหวังจนสิ้นหวัง พึมพำไม่หยุด
“อาฉือไปแล้ว…อวี้ฉาน อาฉือไม่ยอมรับเปิ่นกงเป็นเสด็จแม่แล้ว นางเกลียดเปิ่นกง นางโกรธแค้นเปิ่นกง
“นางพูดถูก เปิ่นกงเป็นคนผลักนางให้ห่างออกไปเรื่อย ๆ เป็นเปิ่นกง…”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ สีหน้าฮองเฮาก็บิดเบี้ยวขึ้นมาอย่างฉับพลัน
นางคว้าแขนแม่นมอวี้ฉานไว้ แล้วเอ่ยด้วยสีหน้าเหี้ยมเกรียม
“ไม่ถูก! ทั้งหมดเป็นความผิดของเจาหยาง! ต้นเหตุทั้งหมดคือความผิดของเจาหยาง!
“หากไม่ใช่เพราะนาง อันหยางคงไม่จากเปิ่นกงไป!