กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 307 องค์หญิงน้อยเชื่อฟังจริง ๆ
ภายในห้องรับรองส่วนตัว
เด็กสาวซุกกายอยู่ในอ้อมแขนของบุรุษอย่างว่าง่าย หอบหายใจแผ่วเบา เสียงแหบพร่าเล็กน้อย
“เหมือนว่า…จะเริ่มน่าสนใจขึ้นมาอีกแล้ว…”
เวินจิ่นอวิ๋นเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “องค์หญิงพอพระทัยก็ดีแล้ว”
พอมาคิดดูตอนนี้ เขาเองก็ไม่รู้ว่าอย่างไร จึงทำเรื่องเหลวไหลเช่นนี้ลงไปได้
บางทีคงกลัวว่านางจะหมดความสนใจในตัวเขากระมัง
ริมฝีปากขององค์หญิงน้อยแดงระเรื่อ พอหายหอบแล้วก็รู้สึกว่ายังไม่พอ นางเชิดคางขึ้น แล้วเอนกายไปจุมพิตมุมปากของเขา
เวินจิ่นอวิ๋นรู้ตัวนานแล้วว่ามีคนอยู่ด้านนอก จึงใช้นิ้วบีบคางนางเบา ๆ เพื่อห้ามไว้
“องค์หญิง ด้านนอกมีคนมาแล้ว ลองชุดก่อนดีหรือไม่?”