กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 300 นางสมองเสียไปแล้ว
หลังมู่ชิงชิงจากไป มู่ฉือเหลือบมองบริเวณที่นางยืนอยู่ แววตาฉายความไม่พอใจและรังเกียจ
เพื่อป้องกันไม่ให้คนอื่นเข้ามาใกล้ เมื่อครู่แม่นมหลิ่วจึงยืนอยู่ด้านนอกกระโจมตลอด
ดังนั้นคำพูดที่ทั้งสามคนพูดกัน นางได้ยินทั้งหมด
ตอนเผยฮู่ออกมา แม่นมหลิ่วก็เหลือบมองเขาอย่างแฝงนัยลึกซึ้ง อยากเอ่ยแต่กลับกลืนคำ ทั้งยังไม่รู้จะเริ่มพูดจากตรงไหน
……
ยามค่ำ
หลังองค์หญิงจัดการธุระและเข้านอนแล้ว แม่นมหลิ่วจึงหาโอกาสเหมาะ ๆ มาถาม
“องค์หญิง สิ่งที่องค์หญิงเจาหยางพูดในวันนี้…”
พอพูดถึงคนที่น่ารังเกียจ มู่ฉือก็มีอารมณ์ไม่ดีขึ้นมา