บทที่ 296 จุมพิตมุมปาก

บทที่ 296 จุมพิตมุมปาก

เวินจิ่นอวิ๋นจ้องมองคนตรงหน้าอย่างแน่วแน่ ทุกถ้อยคำชัดเจน เผยความเด็ดเดี่ยวและมั่นคง

“ในใจของกระหม่อมมีตาชั่ง ใช้แยกแยะถูกผิด นี่คือสิ่งที่กระหม่อมไม่ยินยอมละทิ้ง

“หากกระหม่อมแยกแยะถูกผิดไม่ได้ เมื่อเวลาผ่านไป องค์หญิงก็จะไม่มองกระหม่อมเป็นคนที่มีความคิดอีกต่อไป

“แล้วองค์หญิงก็จะทอดทิ้งกระหม่อมไปทีละน้อย

“ที่องค์หญิงต้องการให้กระหม่อมละทิ้งหลักการที่ว่านั้น แท้จริงแล้วเป็นเพราะไม่เชื่อว่ากระหม่อมจะยืนอยู่ข้างท่านตลอดไป

“เช่นนั้น กระหม่อมอยากบอกองค์หญิงว่า…”

เขาหยุดชะงักแล้วมองไปทางเผยฮู่

มู่ฉือไม่เข้าใจว่าเขารอสิ่งใดอยู่ จึงถามอย่างสงสัย

“บอกข้าเรื่องใด?”