บทที่ 287 นางกล่าวว่า “คิดถึงเจ้าอยู่นิดหน่อย”

บทที่ 287 นางกล่าวว่า “คิดถึงเจ้าอยู่นิดหน่อย”

โถงหน้า

แม้เวินจิ่นอวิ๋นจะเดินทางกลับเข้าเมืองมาอย่างเหน็ดเหนื่อย แต่เสื้อผ้าบนกายกลับไม่มีรอยยับหรือความสกปรกให้เห็น

ไม่ได้พบกันหลายเดือน เขาดูเหมือนเปลี่ยนไป แต่ก็ยังเหมือนคนในความทรงจำ—สุขุม ไม่เร่งร้อน อ่อนโยน และรู้จักวางตัว

พอได้เห็นเขาอยู่ในจวนจริง ๆ มู่ฉือก็อดดีใจอยู่บ้างไม่ได้

นางเดินไปตรงหน้าเขา เชิดคางขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มสดใส ดวงตาเป็นประกายราวดวงดาว น้ำเสียงอ่อนหวานน่ารัก

“พี่ไท่ฟู่ ท่านกลับมาช้าไปหน่อยนะ”

เวินจิ่นอวิ๋นยิ้มบาง ๆ แล้วหยิบกล่องผ้าแพรใบหนึ่งกับจดหมายฉบับหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ

“เดิมทีคิดว่าคงกลับมาไม่ทัน จึงตั้งใจให้คนส่งจดหมายไปหาองค์หญิง

“โชคดีที่ระหว่างทางกระหม่อมดักจดหมายไว้ได้