กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 281 ราชครูช่างต่ำช้าจริง ๆ
รอบด้านเงียบสงัดไร้เสียง มีเพียงระหว่างคนสองคนที่เผชิญหน้ากันเท่านั้นที่คลื่นใต้น้ำโหมกระหน่ำ
ใบหน้าหล่อเหลาดูสง่างามของมู่เจวี๋ยเจิงมีแววหยอกเย้า ทั้งยังมีความเย้ยหยันตนเองอยู่บ้าง ราวกับถูกหักหลัง
เวินจิ่นอวิ๋นคารวะตามธรรมเนียมแก่อีกฝ่าย
“ราชครู องค์ชายผู้นี้ได้ยินหมดแล้ว” มู่เจวี๋ยเจิงก้าวเข้ามาช้า ๆ ในสายตามีแววพินิจและท้าทาย
เวินจิ่นอวิ๋นไม่ลนลาน ไม่เร่งร้อน รับสายตาของอีกฝ่ายด้วยสีหน้าอ่อนโยนและเหอเชียน
เมื่อเห็นท่าทีสงบนิ่ง ทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นของเขา มู่เจวี๋ยเจิงก็ลดเสียงลงอีก
“ราชครู ที่แท้ท่านกับเสด็จพี่อันหยางก็สนิทกันถึงเพียงนี้”
ดวงตาทั้งสองของเด็กหนุ่มฉายแววหยอกล้อและเย้าหยอก
เวินจิ่นอวิ๋นมองเขาตรง ๆ “กระหม่อมเชื่อว่าใต้ฝ่าพระบาทมิใช่คนชอบยุ่งเรื่องของผู้อื่น”