บทที่ 255 ทูลขอองค์หญิงอันหยางสมรส

บทที่ 255 ทูลขอองค์หญิงอันหยางสมรส

มู่ฉือเพิ่งลงจากรถม้า ก็เป็นที่จับตามองของผู้คนมากมาย

นางอยู่ในวัยงามสะพรั่งราวบุปผา สวมอะไรก็ดูราวกับเซียนหญิงจุติลงสู่โลกมนุษย์

กระโปรงยาวสีชาทึมยิ่งขับให้นางดูเย็นชาและสูงส่งจนยากเอื้อมถึง

ยามก้าวเดิน ชายกระโปรงพลิ้วไหวอย่างสง่างาม ชายแขนเสื้อโบกสะบัดราวสายลมพัดผ่าน ทั้งคล้ายดวงจันทร์ตกลงมาอยู่ตรงหน้า

ใบหน้าของนางงดงามหมดจด แม้ไม่ได้แต่งหน้าเข้ม

โดยเฉพาะลายดอกไม้ตรงหว่างคิ้วที่ประสานกับไฝหยาดน้ำตาตรงหางตา ยิ่งเพิ่มความเย้ายวนชวนหลงใหลขึ้นหลายส่วน

แต่ร่างกายนางยังบอบบางราวกับจะปลิวลม เดินเพียงไม่กี่ก้าวก็มีคนกลัวว่านางจะหกล้ม

ในชั่วขณะนั้นแทบทุกคนเงียบงัน ต่างกลัวว่าจะรบกวนหญิงงามผู้บอบบางนางนี้