บทที่ 241 ยายอาเยว่จากไปแล้ว

บทที่ 241 ยายอาเยว่จากไปแล้ว

คฤหาสน์เล่ออัน

เสียงหัวเราะเริงร่าของทั้งสองดังก้องอยู่ในลานเรือน

ท่ามกลางแสงตะวัน รอยยิ้มของเด็กสาวหวานใสบริสุทธิ์ ประหนึ่งแสงอาทิตย์เจิดจ้า ขับไล่เงาหม่นมัวในใจผู้คน

มู่ฉือกำลังเรียนรู้วิธีรีดเส้นบะหมี่จากยายอาเยว่

แม้หญิงชราจะมองไม่เห็น แต่กลับอาศัยเพียงความรู้สึกรีดเส้นบะหมี่ออกมาได้ทั้งเล็กและยาว

แป้งฟุ้งกระจาย เปื้อนมือ ชายเสื้อ และปลายผมของเด็กสาว…

นางเพียงยกมือขึ้นเช็ดใบหน้า รอยแป้งก็ประทับเป็นทางอยู่บนแก้ม

แปลกที่นางไม่รู้สึกสกปรกแม้แต่น้อย

ยามเวินจิ่นอวิ๋นมาถึง ภาพที่เขาเห็นก็คือฉากอันเปี่ยมชีวิตชีวาเช่นนี้