บทที่ 234 ป้อนยาองค์หญิงด้วยตนเอง

บทที่ 234 ป้อนยาองค์หญิงด้วยตนเอง

จวนองค์หญิง

หญิงสาวที่สติไม่แจ่มชัดกอดเวินจิ่นอวิ๋นไว้แน่น หางตาแต้มสีแดงระเรื่อ สะอื้นไห้เบา ๆ

แม้จะมีเสื้อผ้ากั้นอยู่ ก็ยังรู้สึกได้ว่าร่างกายของนางร้อนผ่าวราวกับเตาเล็ก ๆ ที่กำลังแผ่ไอร้อน

เวินจิ่นอวิ๋นกลับยืนนิ่งไม่ขยับ ร่างทั้งร่างแข็งเกร็งอยู่ข้างเตียง ในดวงตาซ่อนความห่วงใยลึกซึ้ง

เมื่อเห็นเช่นนั้น หลิ่วมามาก็หน้าถอดสี รีบไปแงะมือขององค์หญิงออก

“องค์หญิง นี่คือราชครูเวิน จะกอดตามใจไม่ได้ มามาอยู่นี่แล้ว องค์หญิงมากอดมามา…”

มู่ฉือค่อย ๆ ได้สติขึ้นมาบ้าง ปล่อยเอวเวินจิ่นอวิ๋น แล้วเปลี่ยนไปกอดหลิ่วมามาแทน

หลิ่วมามาตบแผ่นหลังองค์หญิงเบา ๆ ประหนึ่งกำลังกอดเด็ก พร้อมปลอบประโลมด้วยเสียงอ่อนโยน

“ไม่ต้องกลัว องค์หญิง ไม่ต้องกลัว มามาอยู่นี่”