กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 227 องค์หญิง กระหม่อมมีใจให้ท่าน
ชั่วขณะที่ถูกเวินจิ่นอวิ๋นโอบกอดจากด้านหลัง ร่างของมู่ฉือแข็งทื่อจนไม่ตอบสนองใด ๆ
จากนั้นเสียงทุ้มแหบเล็กน้อยของบุรุษก็ดังขึ้นข้างหู
“กระหม่อม…มีใจให้ท่าน”
ทันทีที่กล่าวออกไป ก่อนอีกฝ่ายจะมีปฏิกิริยาเช่นไร เวินจิ่นอวิ๋นก็ใจเต้นราวกับรัวกลองไปเสียแล้ว
เมื่อได้ยินเช่นนั้น มู่ฉือก็หดม่านตา ก่อนสะบัดแขนของเขาออกทันที
นางหันกลับมา ยืนประจันหน้าเขา ดวงตาคู่สวยกระจ่างใสจ้องเขาเขม็ง
เวินจิ่นอวิ๋นไม่กล้าสบตานางนัก แต่ก็ยังฝืนสบตานางอย่างเต็มกำลัง อยากอ่านอารมณ์ทั้งหมดในดวงตาคู่นั้น
เขาถนัดการมองทะลุจิตใจคนมาโดยตลอด
ทว่าในยามนี้ เขากลับมองนางไม่ออก