บทที่ 221 เวินจิ่นอวิ๋นเผยความในใจ

บทที่ 221 เวินจิ่นอวิ๋นเผยความในใจ

มู่จิ้งเสวี่ยนไม่รู้ว่ายืนอยู่ตรงนั้นมานานเท่าไรแล้ว สายตาจับจ้องเวินจิ่นอวิ๋นกับมู่ฉือไม่วาง

ในตอนนี้ มู่ฉือมองตามสายตาของเวินจิ่นอวิ๋นไป ก็เห็นเสด็จพี่รัชทายาทเช่นกัน

สายตาของทั้งสามประสานกัน รอบข้างเงียบงันสนิท เงียบเสียจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงเข็มตก

มู่จิ้งเสวี่ยนปรับอารมณ์ของตนชั่วคราว แสร้งทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วเดินเข้าไปหา

ในเวลาเดียวกัน หลังมู่ฉือยืนมั่นคงแล้ว เวินจิ่นอวิ๋นก็ปล่อยนางและถอยห่างออกมาสามฉื่อ ก่อนจะคารวะตามธรรมเนียมมู่จิ้งเสวี่ยนที่กำลังเดินตรงมา

แต่มู่จิ้งเสวี่ยนกลับทำเหมือนไม่เห็นและเพิกเฉย เดินไปหามู่ฉือแล้วคลุมเสื้อคลุมให้นางด้วยตนเอง

เขายิ้มอย่างอ่อนโยนและเอ็นดู พลางลูบศีรษะมู่ฉือ

“เจ้าเด็กขี้ลืม แม้แต่ของของตัวเองยังลืมไว้ได้”