บทที่ 211 อธิบายให้นางฟัง มิใช่คนหลอกลวง

บทที่ 211 อธิบายให้นางฟัง มิใช่คนหลอกลวง

ในป่าต้นเฟิง เสียงกรีดร้องดังขึ้นฉับพลัน

ยามเวินจิ่นอวิ๋นมาถึง เฉียวฝานก็ถูกยิงไปหลายลูกแล้ว เขานอนคว่ำอยู่บนพื้น มือจิกดิน พยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นอย่างสุดกำลัง

ไม่ไกลนัก เด็กสาวถือหน้าไม้ไว้ในมือ ส่วนเผยฮู่ที่อยู่ข้างกายนางคอยส่งลูกศรให้

ทั้งสองประสานงานกันอย่างรู้ใจ ลูกศรทุกดอกเข้าเป้า

ครั้นเฉียวฝานเห็นเวินจิ่นอวิ๋น แววตาก็สว่างวาบ รีบร้องขอความช่วยเหลือทันที

“ราชครูเวิน! ช่วยข้าด้วย! ราชครูช่วยข้าด้วย!”

เวินจิ่นอวิ๋นยืนนิ่งอยู่กับที่

ขณะนั้น มู่ฉือพลิกหน้าไม้หันไปทางเวินจิ่นอวิ๋น ปลายลูกศรเล็งตรงไปยังเขา

นางส่งยิ้มหวานให้เขา