กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 197 เชือดคอ หรือผ่าท้อง
มู่ฉือวางมีดสั้นพาดบนลำคอของหร่วนอิงเจี๋ย ทว่าน้ำเสียงยังคงไร้เดียงสาและบริสุทธิ์แบบเด็กสาว
“เจ้ากินกระต่ายของข้าเข้าไปแล้ว…”
เสียงท้ายประโยคทอดยาวและเย็นเยียบ ราวกับถักทอฝันร้ายขึ้นมา
หร่วนอิงเจี๋ยนอนอยู่บนเตียงไม้กระดาน รอยยิ้มร้ายกาจแต้มอยู่ที่มุมปาก
“ใช่ ข้ากินมันแล้ว
“องค์หญิงคิดจะฆ่าคนเพราะกระต่ายตัวเดียวหรือ?”
ดูเหมือนเขาจะมั่นใจว่ามู่ฉือไม่กล้าฆ่าคน แต่ก็คล้ายกำลังคาดหวังบางอย่างอยู่
เมื่อมองดวงตาคู่งามวาวระยับชวนให้ลุ่มหลงของนาง รอยยิ้มของเขาก็ยิ่งลึกล้ำ
มู่ฉือเลื่อนคมมีดไปยังลูกกระเดือกที่นูนขึ้นของเขา