กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 170 นางกล่าวว่า “เจ้าเป็นของข้า”
หลังถูกพบเข้า นางกำนัลเวรเสี่ยวชุ่ยก็รีบก้มหน้าเดินจากไป ด้วยสัญชาตญาณเอาตัวรอดที่อยากหลีกเลี่ยงเรื่องยุ่งยาก
เวลานี้ อีกด้านหนึ่งของเนินเขาจำลองที่ไม่ถูกแสงแดด มู่ฉือมองเวินจิ่นอวิ๋นโดยไม่กังวลแม้แต่น้อย
เห็นว่าเมื่อครู่เขาขมวดคิ้วน้อย ๆ นางจึงจงใจขยับเข้าไปใกล้หนึ่งก้าว แล้วเอ่ยแซวเสียงเบา
“พี่ไท่ฟู่กำลังกลัวอะไรหรือ”
เวินจิ่นอวิ๋นยังคงสุขุมสงบนิ่งดังเช่นเคย ก่อนถอยหลังไปหนึ่งก้าว
“หากองค์หญิงเพียงต้องการถามเรื่องพู่กัน กระหม่อมก็ได้ตอบตามจริงแล้ว หากไม่มีเรื่องอื่น กระหม่อมขอทูลลา”
มู่ฉือคว้าแขนเสื้อเขาไว้ แสดงชัดว่าไม่ยอมให้เขาไป