บทที่ 164 เรื่องที่อาฉือประสบในครานั้น

บทที่ 164 เรื่องที่อาฉือประสบในครานั้น

ตำหนักบูรพา

สถานที่ประทับขององค์รัชทายาทแห่งแคว้น

เดิมทีควรมีผู้คนเดินเข้าออกคึกคัก แต่หลังจากเขาสูญเสียอำนาจ ที่นี่กลับกลายเป็นสถานที่ซึ่งทุกคนพากันหลีกหนี

มู่จิ้งเสวี่ยนจมอยู่ในความเงียบมาหลายปี ทั้งยังปล่อยตัวมาหลายปี

เขาเพียงรอวันที่ราชโองการปลดองค์รัชทายาทลงมา แล้วจะได้จากตำหนักบูรพาไป

วันนี้ หากไม่ใช่เพราะเวินจิ่นอวิ๋นส่งคนมาบอกให้เขาไปช่วยอันหยางที่ตำหนักกานหนิง เขาย่อมไม่มีวันก้าวออกจากประตูนี้

ภายในโถง

มู่จิ้งเสวี่ยนนั่งอยู่บนที่นั่งประธาน ไม่สนใจสิ่งใดทั้งสิ้น ดูอ่อนระโหยไร้ชีวิตชีวา

หลังข้ารับใช้ในวังถวายชา เขาก็สั่งให้พวกเขาออกไปอยู่ด้านนอก ห้ามเข้ามาข้างใน