กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 163 เสด็จพี่รัชทายาท ช่วยข้าด้วย
ตำหนักข้าง
ร่างของเด็กสาวขดเป็นก้อน โลหิตทั่วกายเย็นเยียบเสียดกระดูก ประหนึ่งแม่น้ำในเหมันตฤดูที่จับตัวเป็นน้ำแข็ง เยือกแข็งและแข็งกระด้าง
นางไม่รู้สึกถึงโลหิตในกายแม้แต่น้อย
ราวกับตกอยู่ในสถานที่หนาวเหน็บสุดขั้ว แล้วร่วงดิ่งลงไปไม่หยุด
เหงื่อเย็นผุดซึมบนหน้าผากเกลี้ยงเกลาของนาง ก่อนกลั่นตัวเป็นหยาดเหงื่อ ไหลผ่านแก้มงาม
ทีละน้อย นางได้ยินเสียงลมหายใจของตนเองอย่างชัดเจนยิ่ง
เสียงหายใจนั้นถี่กระชั้นขึ้นเรื่อย ๆ จากสถานที่หนาวเหน็บสุดขั้ว พลันตกลงไปในสระลึก อากาศรอบกายก็ยิ่งเบาบางลงทุกที
นางล้มอยู่บนพื้น แขนทั้งสองกอดรัดตนเองแน่น ใบหน้าน้อยซีดเผือดไร้สีเลือด ราวกับโลหิตถูกสูบออกไปจนหมด ร่างกายชาดิกและเย็นเยียบ…
โครม!