บทที่ 139 พี่ไท่ฟู่ ท่านฆ่าคนแล้ว

บทที่ 139 พี่ไท่ฟู่ ท่านฆ่าคนแล้ว

เชือกที่ผูกหลี่เชียนตึงจนถึงขีดสุด ขึงแน่นจนแทบไม่ไหวติง

ร่างของเขากระแทกเข้ากับผนังหิน ความเจ็บปวดทำให้กระดูกสั่นสะท้าน

แต่เมื่อเทียบกับความเจ็บปวดทางกายแล้ว ในใจเขากลับหวาดกลัวและตื่นตระหนกยิ่งกว่า

เมื่อครู่เขาเกือบถูกทำให้ขวัญหนีดีฝ่อ พอตั้งสติได้ก็ร้องวิงวอนดิ้นรนอยู่ใต้หน้าผา

“อาฉือ… รีบดึงข้าขึ้นไป! เร็วเข้า!”

คนด้านบนคล้ายได้ยินเสียงร้องของเขา จึงค่อย ๆ สาวเชือกขึ้น

เมื่อเหลือระยะจากหน้าผาราว 10 ฉื่อ เชือกก็พลันหยุดนิ่ง

หลี่เชียนดิ้นรนอย่างสิ้นหนทาง ใช้ร่างกายแกว่งเชือกไปมา

ห่างจากเขาไม่กี่ฉื่อมีก้อนหินใหญ่ยื่นออกมา กว้างพอให้คนสองสามคนยืนได้