บทที่ 127 พี่จิ่นอวิ๋น เจ้าไปไหนมา

บทที่ 127 พี่จิ่นอวิ๋น เจ้าไปไหนมา

หลังฟังคำอธิบายของเวินจิ่นอวิ๋น ยายอาเยว่ก็เชื่อจริง ๆ ว่าเป็นเพียงความเข้าใจผิดเล็กน้อย นางจึงดึงแขนเสื้อมู่ฉือพลางยิ้มอย่างเมตตา

“เข้าใจผิดกันไปเองทั้งนั้น ข้ารู้ว่าพวกเจ้าล้วนหวังดีกับหญิงชราอย่างข้า

“อาเยว่ได้รู้จักมิตรสหายเช่นพวกเจ้า นับเป็นวาสนาดีของนางจริง ๆ

“ในเมื่อเพียงแค่กลับจวนไปเขียนเทียบยา เช่นนั้นก็ไม่ต้องรีบร้อน วันหลังค่อยเขียนก็ยังทัน

“ดึกดื่นเพียงนี้ ถนนหนทางก็เดินลำบาก พวกเจ้าอยู่กินเกี๊ยวด้วยกันก่อนเถิด”

กล่าวจบ ยายอาเยว่ก็นึกถึงแม่นางเจาหยางขึ้นมาได้ จึงรีบถามเวินจิ่นอวิ๋นอีกครั้ง

“คุณชาย ท่านรีบร้อนกลับจวน ไม่ใช่แค่เพราะต้องเขียนเทียบยา แต่ยังจะไปพบแม่นางเจาหยางด้วยใช่หรือไม่ ดูความจำข้าสิ เหตุใดถึงลืมเรื่องนี้ไปได้”

เวินจิ่นอวิ๋นตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน

“ผู้ติดตามพูดจาเหลวไหล ทำให้ท่านเข้าใจผิดแล้ว ข้าน้อยมิได้นัดแม่นางเจาหยางไว้”