บทที่ 107 หลี่เชียนเชื้อเชิญ ขอให้ช่วยเหลือ

บทที่ 107 หลี่เชียนเชื้อเชิญ ขอให้ช่วยเหลือ

หลี่เชียนไม่ได้พบกั้วมู่ฉือมาหลายวันแล้ว ในใจกระวนกระวายอย่างยิ่ง

เขาพยายามทุกวิถีทาง แต่กลับเข้าไปในจวนองค์หญิงไม่ได้ด้วยซ้ำ

เหล่าสาวใช้และองครักษ์ในจวนเห็นเขาทีไร ก็ทำราวกับเห็นโรคระบาด ต่างพากันหลบหนีแทบไม่ทัน

เมื่อไปไหนมาไหนจนหมดหนทาง เขาจึงได้แต่มาขอให้เวินจิ่นอวิ๋นช่วย

หลังเข้าไปในจวนราชครู หลี่เชียนก็พบเวินจิ่นอวิ๋นที่โถงหน้า

แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพียงภาพลวงตาหรือไม่ เวินจิ่นอวิ๋นดูเหนื่อยล้าเป็นพิเศษ

ก่อนหน้านี้เขาเคยทะเลาะกับเวินจิ่นอวิ๋นเพราะอาฉือ ตอนนี้ยังมาขอให้คนช่วยอีก หลี่เชียนจึงรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง

เขายิ้มเจื่อน ๆ แล้วเอ่ยขอขมาเวินจิ่นอวิ๋นก่อน

“ราชครูเวิน วันนั้นที่ศาลาหานเยียน ข้าควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ ล่วงเกินท่านไปมาก ขอราชครูอย่าได้ถือสา”