บทที่ 103 ขอยืมเผยฮู่ไปสักสองสามวัน

บทที่ 103 ขอยืมเผยฮู่ไปสักสองสามวัน

รอแล้วรอเล่า กลับไม่เห็นแม้แต่เงาคน อีกทั้งอากาศยังหนาวเหน็บเป็นพิเศษ

หลิวมามาสงสารองค์หญิงของตน สีหน้าจึงเผยความหงุดหงิดอยู่หลายส่วน

“นี่เลยยามเฉินมาสองเค่อแล้ว เหตุใดยังมาไม่ถึงอีก?” กล่าวจบ นางก็ให้สาวใช้คนหนึ่งไปตรวจดูข้างหน้า

เผยฮู่ยืนอยู่เบื้องหน้ามู่ฉือ คอยบังลมหนาวให้นาง แววตาก็เผยความไม่สบอารมณ์อยู่บ้าง

หลิวมามาเกรงว่าองค์หญิงจะเป็นหวัด จึงเอ่ยเสนอ

“องค์หญิง พวกนางคงมีธุระทำให้ล่าช้าเพคะ เชิญเสด็จเข้าไปในจวนก่อนเถิด”

เผยฮู่กับมู่ฉือเข้าไปในจวนแล้ว ส่วนหลิวมามายังคงยืนรออยู่หน้าประตูจวน ท่ามกลางลมหนาว

หลังผ่านไปชั่วเวลาหนึ่งถ้วยชา จึงเห็นรถม้าสองคันแล่นตามกันมา