กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 97 ความจริงเรื่องสัญญาหมั้นหมาย สัญญาระหว่างฝ่าบาทกับกระหม่อม
ม่านราตรีคลี่คลุมทั่วฟ้า เมื่อถึงเวลาห้ามออกจากเคหสถาน บนถนนแทบไม่มีชาวบ้านสัญจร
เหล่าราษฎรได้นอนหลับพักผ่อน ทว่าฮ่องเต้ผู้แบกรับภาระสำคัญของแผ่นดินทั้งผืนยังคงตรวจฎีกาอยู่
ภายในห้องทรงพระอักษรมีแสงไฟสว่างไสว พระพักตร์ของฮ่องเต้ที่โต๊ะทรงงานดูเหนื่อยล้าเป็นพิเศษ
พระองค์วางฎีกาที่ตรวจแล้วไว้ด้านหนึ่ง ก่อนยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้วที่เริ่มปวดล้า
“ยามใดแล้ว”
“ทูลฝ่าบาท เพิ่งผ่านยามจื่อมาได้สามเค่อพ่ะย่ะค่ะ”
ฮ่องเต้เงยพระพักตร์มองนาฬิกาทรายบนโต๊ะ กำลังจะรับสั่งให้เตรียมบรรทม ก็มีเสียงกราบทูลดังขึ้นจากนอกโถง
“กราบทูลฝ่าบาท องค์หญิงจาวหยางขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ”
เสียงกราบทูลนั้นมีไว้เพียงแจ้งให้ทรงทราบ ไม่มีผู้ใดขัดขวางองค์หญิงจาวหยางอยู่แล้ว