บทที่ 95 พี่เผย ท่านช่างน่าสงสารจริง ๆ

บทที่ 95 พี่เผย ท่านช่างน่าสงสารจริง ๆ

แม่นมหลิ่วคอยปรนนิบัติอยู่ข้าง ๆ ตลอด ระหว่างนั้นเปลี่ยนกำยานสงบจิตไปสองครั้ง องค์หญิงยังคงนั่งตัวตรงฝึกคัดอักษรอยู่หน้าโต๊ะ ไม่ขยับไปไหนเลย

องค์หญิงมีพรสวรรค์ปราดเปรื่อง เรียนรู้สิ่งใดก็รวดเร็ว

ภาพเขียนพู่กันของยอดฝีมือคนอื่น ๆ องค์หญิงเพียงมองแวบเดียวก็เลียนแบบได้สามถึงสี่ส่วน หากมองอีกไม่กี่ครั้ง ก็เลียนแบบได้เจ็ดถึงแปดส่วน

กล่าวได้ว่า หากองค์หญิงตั้งใจ ไม่ต้องใช้เวลานานก็เลียนแบบได้จนแม้แต่เจ้าของลายมือยังแยกไม่ออกว่าจริงหรือปลอม

แต่มีเพียงลายมือของราชครูเวินเท่านั้นที่องค์หญิงต้องใช้เวลาหลายวันกว่าจะเลียนแบบได้อย่างไม่ผิดเพี้ยนแม้แต่น้อย เห็นได้ว่าฝีมือการเขียนของราชครูเวินนั้นยอดเยี่ยมเพียงใด

อย่างไรก็ตาม เมื่อเห็นองค์หญิงสามารถสงบจิตใจฝึกคัดอักษรได้จริง ๆ แม่นมหลิ่วก็รู้สึกโล่งใจ