กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 84 หลี่หรงเอ๋อร์ถูกทรมาน
เมื่อเห็นหญิงสาวตรงหน้าที่มีรอยยิ้มหวาน หลี่หรงเอ๋อร์ก็หวาดกลัวอย่างยิ่ง เสียงกรีดร้องแหลมบาดหูของนางดังก้องไปทั่วห้องลับ
“อ๊า! อย่าเข้ามา—”
มู่ฉือขมวดคิ้ว คล้ายกำลังตำหนิเด็กซุกซน “ไม่เชื่อฟังอีกแล้ว เมื่อครู่ข้าบอกเจ้าไปแล้วมิใช่หรือ ว่าข้าเกลียดเสียงโหวกเหวก”
หลี่หรงเอ๋อร์จะยังสนใจเรื่องเหล่านี้ได้อย่างไร นางดิ้นรนสุดแรง เงยคอขึ้น พยายามรวบรวมกำลังทั้งหมดเพื่อให้มือหลุดพ้น
แต่ในยามนี้นางไม่ต่างจากเนื้อบนเขียง น่าเวทนายิ่งนัก
โดยเฉพาะมือทั้งสองข้าง นอกจากข้อมือจะถูกโซ่เหล็กคล้องไว้แล้ว ฝ่ามือยังถูกมัดด้วยสายหนัง จึงขยับไม่ได้แม้แต่น้อย