บทที่ 83 ห้องลับอันน่าสะพรึง

บทที่ 83 ห้องลับอันน่าสะพรึง

ภายในห้องลับ แสงเทียนสีเหลืองสลัวส่องลงบนใบหน้างดงามของหญิงสาว ทำให้ไฝหยาดน้ำตาตรงหางตาดูอ่อนหวานปนความกระหายเลือดยิ่งขึ้น

นางลุกขึ้นยืน มือกำตะปูเหล็กยาวอันหนึ่ง ก้าวเดินแผ่วเบาราวแมวสง่างามย่างอยู่บนพรมกำมะหยี่เปอร์เซีย ไร้สุ้มเสียง

หลี่หรงเอ๋อร์พยายามดิ้นรน แต่แขนขาทั้งสี่ถูกโซ่เหล็กมัดแน่นเกินไป ไม่มีทางหลุดพ้นได้

เมื่อดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง โซ่เหล็กก็กระทบกันดังกรุ๊งกริ๊ง ประหนึ่งกระดิ่งเรียกวิญญาณในมือยมทูตขาวดำ เสียงกังวานจนผู้คนหวาดหวั่น

“อย่า…อย่าเข้ามา…” หลี่หรงเอ๋อร์หวาดกลัวสุดขีด รูม่านตาสั่นไหว

มู่ฉือเดินไปที่หัวเตียง ใช้ตะปูเหล็กในมือเขี่ยปอยผมที่ปรกหน้าหลี่หรงเอ๋อร์ออก เพื่อให้เห็นใบหน้าของนางทั้งหมด

ปลายตะปูเย็นเยียบลากผ่านใบหน้า ร่างของหลี่หรงเอ๋อร์สั่นสะท้าน เหงื่อเย็นไหลท่วมกาย