บทที่ 16 พี่ไท่ฟู่กำลังเป็นห่วงข้าอยู่หรือ

บทที่ 16 พี่ไท่ฟู่กำลังเป็นห่วงข้าอยู่หรือ

ท่ามกลางลมหนาว เผยฮู่สังเกตเห็นว่าอารมณ์ขององค์หญิงดูผิดปกติ จึงหันไปมอง เด็กสาวริมฝีปากเขียวคล้ำเพราะความหนาวแล้ว ทว่ายังคงยิ้มแย้มสดใส ราวกับดอกเหมยแดงที่ไม่หวั่นเกรงความหนาวเหน็บ กำลังเบ่งบานอย่างไม่ยำเกรงสิ่งใด

เผยฮู่หันไปมองประตูโถงห้องทรงพระอักษรอีกครั้ง แววตาฉายไอสังหาร มือก็เอื้อมไปแตะเอวโดยไม่รู้ตัว

ทว่า ผู้ที่เข้าวังห้ามพกอาวุธ กระบี่ประจำกายของเขาถูกยึดไปแล้ว บัดนี้ตรงเอวจึงว่างเปล่า

ตอนมู่ชิงชิงมาถึง นางเอาแต่คิดจะไปห้องทรงพระอักษรเพื่อพบเวินจิ่นอวิ๋น ไม่มีแก่ใจมองที่อื่นเลย ด้วยเหตุนี้ นางจึงไม่เห็นมู่ฉือที่ยืนรออยู่ไม่ไกลแม้แต่น้อย

แม้มู่ชิงชิงจะไม่เห็น แต่โม่หลี องครักษ์ที่ติดตามนางมา กลับเห็นเข้า

หลังมู่ชิงชิงเข้าไปในห้องทรงพระอักษร โม่หลีต้องรออยู่ด้านนอก พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นเด็กสาวที่ยืนอยู่ท่ามกลางสายลม