บทที่ 15 รอคอยท่ามกลางสายลมหนาว

บทที่ 15 รอคอยท่ามกลางสายลมหนาว

รถม้าจอดรออยู่ด้านนอกจวน ภายในห้องโดยสาร แม่นมหลิ่วจัดขนมที่องค์หญิงโปรดปรานและหนังสือเล่าเรื่องไว้ให้อ่านแก้เบื่อ

ทว่าเมื่อเห็นขนมหน้าตาน่ากินเหล่านั้น มู่ฉือกลับไม่อยากอาหารแม้แต่น้อย

ม่านหน้าต่างรถม้าออกแบบมาเป็นพิเศษ คนข้างในมองเห็นข้างนอกได้ แต่คนข้างนอกมองไม่เห็นภายในรถ

มู่ฉือเอนกายอย่างเกียจคร้านพิงผนังรถ มองผู้คนที่เดินขวักไขว่ไปมาบนถนนผ่านหน้าต่างอย่างใจลอย แล้วนิ่งเงียบ

แม่นมหลิ่วกลัวนางจะลืมมารยาทในเขตพระราชฐาน จึงพร่ำสอนซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไม่เหน็ดเหนื่อย

มู่ฉือฟังมากเข้าก็จะตอบกลับบ้างสองสามคำ

แต่ส่วนใหญ่แล้วนางก็ทำตัวอย่างไม่ใส่ใจ

กระทั่งรถม้าแล่นผ่านร้านซาลาเปาแห่งหนึ่ง ดวงตางดงามของนางจึงมีประกายขึ้นมา

เมื่อเห็นว่ากำลังจะเลยร้าน เด็กสาวก็รีบดึงแขนเสื้อแม่นมหลิ่ว