กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 12 ชาติก่อนและการเกิดใหม่ของนาง
แสงจันทร์เย็นเยียบสาดลงบนป้ายสุสานของอาเยว่ มู่ฉือเผยดวงตาคู่งามใสซื่อ น้ำเสียงแหบพร่าเล็กน้อย
“พวกเขารังแกอาเยว่ต่อหน้าข้า เหมือนกับที่หลี่เชียนรังแกชุนอิงในคืนนี้
“อาเยว่น่าสงสารยิ่งนัก นางเสียเลือดไปมาก ทั้งยังตะโกนจนเสียงแหบ
“พวกเขารังแกอาเยว่ไม่หยุด ต่อให้นางสลบไปแล้ว พวกเขาก็ยังไม่หยุดมือ
“ร่างของอาเยว่สกปรกไปหมดแล้ว…”
“องค์หญิง” เผยฮู่กุมมือที่สั่นเทาของนางไว้แน่น “อย่าพูดอีกเลยพ่ะย่ะค่ะ องค์หญิง”
รอยยิ้มตรงริมฝีปากของมู่ฉือกว้างขึ้นอีกเล็กน้อย
“เหตุใดจึงพูดไม่ได้เล่า?
“อาฮู่คิดว่าถ้าไม่พูดออกมาแล้วจะไม่เสียใจหรือ?