บทที่ 11 พี่ไท่ฟู่จะเปิดโปงข้าหรือ

บทที่ 11 พี่ไท่ฟู่จะเปิดโปงข้าหรือ

หลังบีบให้เวินจิ่นอวิ๋นจนไร้ทางถอย มู่ฉือก็ยกยิ้ม ไฝหยาดน้ำตาที่หางตาเพิ่มเสน่ห์ให้หลายส่วน ทั้งบริสุทธิ์ทั้งเย้ายวน

“พี่ไท่ฟู่ฉลาดถึงเพียงนี้ เดาออกก็ไม่แปลกหรอก

“เช่นนั้นท่านคงเดาออกด้วยว่าชุนอิงได้รับคำสั่งจากข้า”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เวินจิ่นอวิ๋นก็เงียบงัน

เดาถูกจริง ๆ ด้วย

มู่ฉือเม้มปากยิ้ม แล้วถามต่อว่า “เช่นนั้น ท่านจะเปิดโปงข้าหรือ?”

กล่าวพลางเดินเข้าไปอีกก้าว แววตากับคิ้วเผยความเร่งเร้าเล็กน้อย “รีบตอบข้าสิ พี่ไท่ฟู่”

ระยะใกล้ชิดเช่นนี้ชวนให้รู้สึกคลุมเครืออย่างประหลาด

เวินจิ่นอวิ๋นยังคงนิ่งสงบ ดวงตางามดุจหยกใสกระจ่าง ราวกับสายลมใสจันทร์กระจ่าง