กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 6 อยากได้พี่ไท่ฟู่
เมื่อสบกับดวงตาสงบนิ่งลึกล้ำดุจหุบเหวของเวินจิ่นอวิ๋น สายตาของเผยฮู่ก็พลันเย็นเยียบ
“ไสหัวไปให้ไกล!”
เขาไม่อาจปล่อยให้คนนอกเห็นสภาพยามองค์หญิงกำเริบได้
ใครจะคิดว่าเวินจิ่นอวิ๋นไม่เพียงไม่โกรธ กลับเสนอตัวด้วยความหวังดี
“ขุนนางผู้นี้พอรู้วิชาแพทย์อยู่บ้าง มีวิธีบรรเทาโรคหอบขององค์หญิงได้”
ขณะกล่าวเช่นนั้น สายตาของเขาจับจ้องเด็กสาวที่มีสีหน้าเจ็บปวด
ในดวงตาของนางมีหยาดน้ำตาใสแวววาว สะอาดกระจ่าง ความบริสุทธิ์กับเสน่ห์เย้ายวนผสานกันอย่างเป็นธรรมชาติ คนทั่วไปเพียงมองแวบเดียวก็ถูกนางสะกดใจได้
เวินจิ่นอวิ๋นรักษาใจให้บริสุทธิ์สงบ ถามอย่างใจเย็น
“องค์หญิงจะกินยา หรือให้กระหม่อมตรวจรักษา?”