กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 4 โฉมองค์หญิงอันหยาง
นี่เป็นครั้งแรกที่เวินจิ่นอวิ๋นได้พบองค์หญิงอันหยาง มู่ฉือ
ผิวของเด็กสาวขาวเย็นดุจหิมะ ริมฝีปากแดงชาดโดยไม่ต้องแต้มสี ดวงตาคู่นั้นวาวระยับเป็นประกายราวระลอกคลื่น นับเป็นโฉมงามที่สวรรค์ประทานมาให้
เขาไม่ใช่คนเจ้าสำราญ ยึดถือมารยาทของวิญญูชน เพียงเหลือบมองแวบเดียวก็เบนสายตาไปทางอื่น
องครักษ์ข้างกายเด็กสาวสวมหน้ากากเงินครึ่งหน้า ทั้งสองยืนเคียงกัน งดงามราวภาพวาด ชวนให้ผู้คนอิจฉาและริษยา
มู่ฉือไม่สนใจผู้คนที่กำลังตะลึงงันอยู่ ณ ที่นั้น สายตาจับจ้องโลงศพ ก่อนสาวเท้าเข้าไปอย่างไม่รีบร้อนไม่เชื่องช้า
ตั้งแต่วินาทีที่นางปรากฏตัว ทุกคนก็กลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว
นางงดงามประหนึ่งเทพธิดาที่เหาะลงมาจากสวรรค์ ราวกับก้าวออกมาจากภาพวาด
หลี่เชียนชะงักงันไปชั่วขณะ กระทั่งนางเดินผ่านหน้าเขา พร้อมกลิ่นหอมอ่อน ๆ โชยมา เขาจึงได้สติกลับคืน
“กระหม่อมหลี่เชียน คารวะองค์หญิงอันหยาง”