กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ลาก่อน
“ข้าไม่อยากให้เจ้าไปเยว่หลิง อยู่เมืองหลวงต่อไม่ได้หรือ”
สีหน้าของลู่จินเหย่เปลี่ยนไปทันที
นี่เป็นครั้งแรกที่เฉียวหว่านเหยียนเห็นเจียงฉีอวิ๋นร้องไห้งอแงขนาดนี้ ปลายจมูกและหางตาร้องไห้จนแดงก่ำไปหมด แพขนตาราวกับพัดสั่นระริก ดวงตามีม่านหมอกบดบังเลือนรางมองมาที่นาง
ท่าทางแบบนี้ ชวนให้คนรู้สึกเอ็นดูสงสารขึ้นมาจริง ๆ
เพราะหน้าตาของเจียงฉีอวิ๋นนับว่างดงามอ่อนหวานไม่เบา หากยามปกติไม่ได้ทำตัวเหลวไหลโอหังเกินไป ย่อมต้องกลายเป็นชายในฝันของสตรีมากมายเป็นแน่