เจ้าจะกวนประสาทไปถึงไหน?

เจ้าจะกวนประสาทไปถึงไหน?

เสิ่นจื่อซานรู้สึกว่าตนชักจะไม่รู้จักท่านปู่ขึ้นมาทุกที ตนเป็นหลานชาย ลิ่งอี๋ก็เป็นหลานสาว การได้นั่งตำแหน่งสูงส่ง มิใช่ก็เพื่อปกป้องคนในครอบครัวหรอกหรือ?

ทว่ายามนี้พอเจอเรื่องยากลำบากกลับตัดใจทิ้งคนในครอบครัวได้โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย เช่นนั้นที่ตรากตรำจนยืนหยัดในราชสำนักมาได้ จะทำไปเพื่ออะไรกัน?

เสิ่นชุนไหลบอกว่า “แต่พวกเราก็ใช่ว่าจะไม่มีโอกาสโค่นเฉียวหรูซื่อ”

ยามนี้เสิ่นจื่อซานไม่มีกะจิตกะใจจะฟัง ใจทั้งหมดมัวแต่คิดหาวิธีปกป้องลิ่งอี๋ ปกป้องน้องสาวแท้ ๆ ของตน

เสิ่นชุนไหลมองท่าทางของเขาแล้วสีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย “เจ้ากลับไปพักผ่อนเถอะ”

เสิ่นจื่อซานพยักหน้ารับแล้วถอยออกไป