กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ท่านพี่หญิงอี้ฮวน ข้าจะช่วยท่านให้ได้!
เฉียวอี้ฮวนมองคนที่อยู่ตรงหน้าอย่างอึ้งงัน ชั่วพริบตานั้นน้ำตาก็เอ่อล้น ความน้อยเนื้อต่ำใจสารพัดถาโถมเข้ามา
รู้อยู่แล้วเชียวว่าต้องเป็นแบบนี้ ยามที่ตนตกที่นั่งลำบาก ย่อมมีคนยื่นมือเข้ามาช่วยเสมอ
แดดทอแสงเจิดจ้า อากาศดีอย่างน่าประหลาด อานม้าเคลือบทองส่องประกายระยิบระยับราวกับเกล็ดทองคำ
บนหลังอาชาชั้นดีตัวนั้น มีคุณชายสูงศักดิ์ในชุดสีแดงสดดูโดดเด่นสะดุดตานั่งอยู่
ชายอาภรณ์สะบัดไหวน้อย ๆ ตามลมเย็นสดชื่น เขาเอียงคอนิด ๆ หลุบตามองลู่โก่วเซิ่งจากมุมสูง ขนตายาวสีดำขลับทอดเงาลงใต้ตา ช่วยบดบังแววล้อเล่นในดวงตาไปได้หลายส่วน
ลู่โก่วเซิ่งงั้นหรือ?
แซ่เดียวกับเจ้าหมาโง่นั่น แค่เห็นหน้าก็รู้สึกรำคาญตาแล้ว
“คุณชายอย่างข้ากำลังพูดกับเจ้าอยู่นะ ไม่ได้ยินหรือไง?”
“ปล่อย ปล่อยมือนางเดี๋ยวนี้!”