วีรบุรุษช่วยสาวงาม

วีรบุรุษช่วยสาวงาม

เฉียวหว่านเหยียนพูดขึ้นว่า “ลู่จินเหย่”

ลู่จินเหย่หันไปมองนาง

“เจ้าไปทางใต้ของเมืองหน่อย ข้าอยากกินบะหมี่น้ำใสสักชาม เจ้าไปซื้อมาที”

พอได้ยินแบบนั้น ลู่จินเหย่ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง รู้สึกเหมือนตัวเองจะฟังผิดไป

นางกำลังคิดจะกันเขาออกไปงั้นหรือ?

เจียงฉีอวิ๋นฮึ่มเบา ๆ ทีหนึ่ง “นายของเจ้าสั่งให้ไป ยังไม่รีบไปอีก? น้องหว่านเหยียน ข้าว่าคนไม่เชื่อฟังแบบนี้ต้องโดนซ้อมสั่งสอนเสียให้เข็ด ไม่สิ! ควรจะไล่ออกไปให้พ้นเลยมากกว่า ข้างกายไม่ควรเก็บคนไม่เชื่อฟังแบบนี้ไว้!”

เจียงฉีอวิ๋นช่วยออก ‘ความคิดดี ๆ’ มาข้อหนึ่ง

เมื่อวานลู่จินเหย่ยังเป็นเหมือนลูกหมาตัวน้อยร่าเริงแจ่มใสอยู่แท้ ๆ แต่วันนี้กลับไม่มีความสุขเสียแล้ว