เจ้าผิดเอง

เจ้าผิดเอง

หลิวเยียนหรันถูกหิ้วเข้ามาทางประตูหลังของจวนเสนาบดีในสภาพครึ่งเป็นครึ่งตาย ตอนอยู่ในวังบูรพานางก็หลับไม่ลงทั้งคืน

ไม่ใช่ไม่อยากนอน แต่อยากนอนก็นอนไม่ได้

หลิวเยียนหรันทะลุมิติมาอยู่ที่นี่ได้พักหนึ่งแล้ว ก็รู้ดีว่ายุคโบราณน่ากลัวกว่ายุคปัจจุบันแค่ไหน

แต่คืนนั้น นางเริ่มเสียใจที่เกิดมาบนโลกใบนี้

ยิ่งเสียใจที่ตัวเองตัดสินคนจากหน้าตา ไม่รู้เลยว่าภายใต้ใบหน้าดูใสสะอาดสว่างไสวนั่น ซ่อนหัวใจของปีศาจร้ายชื้นแฉะไว้ได้

สติของหลิวเยียนหรันเลือนราง เหลือลมหายใจรวยริน แต่กลับไม่รู้เลยว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ที่ไหน

ตรงหน้ามืดสนิท มองไม่เห็นอะไรเลย

ทั้งที่ในห้องสว่างจ้าเหมือนตอนกลางวัน แต่นางกลับจมดิ่งในความมืดมิดตลอดกาล