พ่อของเจ้าก่อกบฏ

พ่อของเจ้าก่อกบฏ

หลิวเยียนหรันร้องไห้โฮจนน้ำตาไหลพรากไม่ขาดสาย ความหวาดกลัวในใจกับความเจ็บปวดทางกายทำให้หยาดน้ำตาไหลทะลักออกมาไม่หยุด

รู้อยู่แก่ใจว่าการมาที่นี่ในวันนี้คงไม่มีทางจบสวย แต่ก็ยังประเมินความร้ายกาจของเฉียวหว่านเหยียนต่ำไปอยู่ดี

แค่เห็นหน้านาง ในใจก็กระวนกระวายจนอยากจะหนีไปให้พ้น เหมือนตอนเด็ก ๆ ที่ครูสุ่มเรียกนักเรียนตอบคำถาม แล้วเรากลัวจนต้องคอยหลบสายตาครูเพราะไม่อยากโดนเรียก ทั้งตึงเครียดและไม่สบายใจแบบนั้นเลย

แต่ข้อแตกต่างระหว่างตอนนี้กับตอนเด็กก็คือ ตอนเด็กอาจจะพอหลบคำถามของครูพ้น แต่ตอนนี้กลับหนีไม่พ้นเลยสักนิด

แถมความหวาดกลัวยังเพิ่มขึ้นอีกเป็นสิบเท่าร้อยเท่า