ทำไมไม่เจ็บจนตายไปซะล่ะ?

ทำไมไม่เจ็บจนตายไปซะล่ะ?

ด้านนอกประตู เสียงของเสี่ยวเต๋อจื่อดังขึ้นมา

“ท่านเจ้าอาวาสจิ้งซิน ลี่ผินเหนียงเหนียงทรงอยากจะขอคำชี้แนะเรื่องหลักธรรมจากท่าน ไม่ทราบว่าตอนนี้ท่านเจ้าอาวาสพอจะมีเวลาหรือไม่ขอรับ”

จิ้งซินไม่ได้ตอบรับ เพียงแต่บอกด้วยเสียงแผ่วเบาว่า “ตอนนี้ข้าไม่มีแรงจะพูด เจ้าช่วยปฏิเสธแทนข้าที”

เสียงของเขาเบามาก เฉียวหว่านเหยียนไม่รู้ว่าเขาแกล้งทำหรือพิษกำเริบจนหมดแรงจริง ๆ กันแน่ แต่ถึงอย่างไรสภาพของจิ้งซินในตอนนี้ก็ให้ใครเห็นไม่ได้เด็ดขาด

เลือดดำเปรอะเต็มตัวแถมยังรวยรินไร้เรี่ยวแรง หากมีใครมาเห็นเข้า นางคงแก้ตัวไม่หลุดไปพักใหญ่และมีแต่จะหาเรื่องเดือดร้อนใส่ตัวเปล่า ๆ

เฉียวหว่านเหยียนเดินออกไปนอกประตู เสี่ยวเต๋อจื่อชะเง้อก้มมองเข้าไปด้านในแวบหนึ่ง แต่ก็ไม่เห็นว่าจะมีใครอื่นเดินออกมาอีก

“คุณหนูรอง ท่านเจ้าอาวาสจิ้งซิน...”