ครอบครัวสามีของนาง

ครอบครัวสามีของนาง

ส่วนอีกด้านหนึ่ง เฉียวหว่านเหยียนก็พาทั้งสามคนตรงไปยังห้องโถงด้านหน้า

ที่โถงด้านหน้าแทบไม่มีคน แม้เนื้อที่จะกว้างขวาง แต่ก็ไม่ใช่บริเวณที่มีโต๊ะจัดเลี้ยงคนพลุกพล่านแต่อย่างใด

พวกคุณหนูรุ่นราวคราวเดียวกันต่างรวมตัวกันอยู่ที่สวนด้านหลัง ส่วนพวกคุณชายเจ้าสำราญก็อยู่ที่สวนไผ่จันทร์ โถงด้านหน้านี้จึงเงียบสงบอย่างยิ่ง

พอเฉียวหว่านเหยียนหยุดเดิน เจียงฉีอวิ๋นก็หยิบกาน้ำชาขึ้นมาดูอย่างเป็นธรรมชาติ แต่กลับพบว่าข้างในว่างเปล่า

“น้องหว่านเหยียน ชาอยู่ตรงไหนเหรอ”

สวีซูเจี่ยนเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง แค่แวบเดียวก็ดึงสายตากลับมา

สายตาที่แวบผ่านไปนั้นเห็นได้ชัดว่าแฝงความรังเกียจเอาไว้

เฉียวหว่านเหยียนหันกลับมา “มาส่งเสียงเอะอะโวยวายไม่หยุดในงานเลี้ยงของตระกูลเฉียว พวกเจ้าชอบเห่ากันนัก ทำไมไม่ไปเป็นหมาเฝ้าประตูล่ะ”