ในเมื่อเป็นอาจารย์กับศิษย์ ก็ต้องเดินบนเส้นทางเดียวกัน ถึงจะไม่เสียทีที่เป็นศิษย์อาจารย์กัน

ในเมื่อเป็นอาจารย์กับศิษย์ ก็ต้องเดินบนเส้นทางเดียวกัน ถึงจะไม่เสียทีที่เป็นศิษย์อาจารย์กัน

เมื่อคืนกลับมาดึกเกินไป พอเฉียวหว่านเหยียนตื่นขึ้นมาในเช้าวันนี้ ถึงได้เห็นของขวัญกองพะเนินเป็นภูเขาลูกย่อมๆ อยู่ในลานเรือน

“เอามาจากไหนกัน”

สาวใช้คนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้แล้วตอบว่า “เรียนคุณหนู เสี่ยวโหวเหยียส่งมาเจ้าค่ะ ท่านส่งคนเอาของขวัญมาให้ทุกวัน พวกบ่าวไม่กล้าเก็บเข้าคลังโดยพลการ เลยวางไว้ใต้ระเบียงทางเดินทั้งหมด รอให้คุณหนูสั่งความเจ้าค่ะว่าจะให้เก็บไว้หรือส่งคืนไป”

เฉียวหว่านเหยียนหยิบกล่องเล็กๆ กล่องหนึ่งขึ้นมาเปิดดู พบว่าเป็นสร้อยคอไข่มุก เม็ดไข่มุกล้วนมีขนาดเท่ากันและกลมเกลี้ยงเสมอกัน ดูปราดเดียวก็รู้ว่าตั้งใจคัดสรรมาเป็นอย่างดี

นางวางมันลงอย่างไม่ใส่ใจ “เอาไปเก็บไว้ที่ห้องเก็บของเถอะ ได้มาเปล่าๆ ใครจะไม่เอาล่ะ”