กู่เสน่หาระยะสุดท้าย

กู่เสน่หาระยะสุดท้าย

ในลานเรือน ลู่จินเหย่นั่งอยู่บนราวระเบียงใต้เฉลียงพลางเช็ดมีดสั้นอันคมกริบ

แต่สายตากลับหยุดอยู่ที่ร่างของอวิ๋นเหิงซึ่งอยู่ไม่ไกล

ดวงอาทิตย์ยามสนธยาคล้อยต่ำลงทางทิศตะวันตก ลู่จินเหย่หรี่ตากึ่งหลับกึ่งตื่น ขนตายาวดั่งพัดช่วยบดบังจิตสังหารในแววตาเอาไว้

เขาอยากจะฆ่าอวิ๋นเหิงใจจะขาด แต่อวิ๋นเหิงเป็นอัจฉริยะทางการแพทย์ และนางก็ต้องการตัวเขา

ใครจะตายก็ช่าง แต่อวิ๋นเหิงตายไม่ได้เด็ดขาด

พอคิดมาถึงตรงนี้ กลิ่นอายดำมืดที่ฝังลึกอยู่ในกระดูกของลู่จินเหย่ก็ยิ่งทวีความเข้มข้นขึ้น สาวใช้ที่เดินผ่านไปมาต่างพากันเดินเลี่ยงเฉลียงยาว ด้วยกลัวว่าจะพลอยโดนลูกหลงไปด้วยโดยไม่มีสาเหตุ