เสี่ยวโหวเหยียถอนกู่

เสี่ยวโหวเหยียถอนกู่

การไปวัดหลวง ก็แค่เพราะอยากไปเจอเจ้าอาวาสจิ้งซินเท่านั้นเอง

มีสาวใช้คนหนึ่งถือกาน้ำชาเดินไปทางห้องปีกข้าง เฉียวหว่านเหยียนกวาดตามองผ่านแล้วเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงวางมือบนมือของจื่อยวนแล้วลุกขึ้น

เสี่ยวอิ๋งถูกขังไว้ในห้องปีกข้างมาเนิ่นนาน ช่วงเวลานี้ในแต่ละวันมีเพียงข้าวสวยเย็นชืดครึ่งชามกับน้ำเปล่าไร้รสไร้กลิ่นแก้วเดียวเท่านั้น

ตอนที่ประตูเปิดออก เสี่ยวอิ๋งที่นอนอยู่บนพื้นไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงหรือกะจิตกะใจจะมองคนที่ก้าวเข้ามา

จนกระทั่งมีเงาร่างทอดลงมาบดบังตัวนางไว้ นางถึงค่อยเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่าย

เสี่ยวอิ๋งชะงักไปครู่หนึ่ง ร่างกายสั่นสะท้านพลางพยายามถอยหนีไปด้านหลัง ราวกับได้เห็นสัตว์ร้ายที่น่าสะพรึงกลัวอย่างไรอย่างนั้น