เจ้าป้อนข้าสิ แล้วข้าจะดื่ม

เจ้าป้อนข้าสิ แล้วข้าจะดื่ม

สีหน้าของเสิ่นเช่อดูสงบราบเรียบ แต่ซูเสี้ยวนี่สิที่เปิดหูเปิดตาจนตาค้าง

ไม่จริงน่า มีใครที่ไหนเขาวางยาต่อหน้าต่อตากันแบบนี้บ้าง

ทำอย่างกับกลัวคนอื่นจะไม่รู้ว่าตัวเองไม่ได้วางยาอย่างนั้นแหละ แบบนี้มันดูถูกกันเกินไปแล้วมั้ง

เสิ่นเช่อเอ่ยถาม “กู่เสน่หาของเจ้าถอนแล้วงั้นหรือ”

มันเป็นคำถาม แต่น้ำเสียงของเขากลับฟังดูมั่นอกมั่นใจอย่างยิ่ง

เฉียวหว่านเหยียนตอบ “ข้าไม่มีหน้าที่ต้องตอบ”

เสิ่นเช่อไม่ได้โมโหแต่อย่างใด “ใส่ตัวยาอะไรลงไปล่ะ”

เฉียวหว่านเหยียนวางจอกชาลงบนโต๊ะ “ไม่ได้คิดจะหลอกเจ้า แล้วก็คงหลอกเจ้าไม่ได้อยู่แล้ว ครั้งแรกที่เราพบกัน เจ้าใส่ยาสลบลงบนผ้าเช็ดหน้าที่ข้ากางออก ส่วนข้าก็ใส่ยาลงบนกริชที่แทงเข้าไปในร่างเจ้า”