หกร้อยหกสิบหก

หกร้อยหกสิบหก

ลู่จินเหย่ยืนพิงประตูหลังของจวนเสนาบดี ไม่กี่วันก่อนแผ่นหลังโดนแส้ฟาดไปหลายที ต่อให้ทายาแล้วแต่แผลบนตัวก็ยังไม่หายดี เขาจึงเลี่ยงไม่เอาหลังไปพิงกรอบประตู

ถ้าเป็นคนทั่วไปบาดเจ็บหนักขนาดนี้ คงต้องนอนซมอยู่บนเตียงร่วมครึ่งเดือนไม่กล้าลุกแน่

แต่ตอนนี้ลู่จินเหย่กลับมีสีหน้าปกติ ปอยผมหน้าผากบดบังอารมณ์ในดวงตา ผิวหน้าช่วงล่างดูซีดเซียวราวกับคนป่วย ดูเผิน ๆ เหมือนเด็กหนุ่มมืดมนที่ไม่มีพิษมีภัยอะไร

พอได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลัง เขาก็เอียงหน้าหันไปมอง

“ช้าจัง”

เฉียวหว่านเหยียนไม่หยุดเดิน เพียงยกมือตบแก้มเขาเบา ๆ ตอนเดินผ่านหน้า “อย่าบ่น”

ลู่จินเหย่ส่งเสียงชิในลำคอ แล้วก้าวเท้าตามไป

บนรถม้า ลู่จินเหย่กำลังเช็ดมีดสั้นในมือ