ทำไมไม่ตีกันต่อล่ะ

ทำไมไม่ตีกันต่อล่ะ

“ทำไมไม่ตีกันต่อแล้วล่ะ” ใบหน้าหล่อเหลาของเจียงฉีอวิ๋นเต็มไปด้วยความหดหู่เคว้งคว้าง ดูแล้วยังมีความน้อยใจอยู่อีกหลายส่วน

ยามปกติคนอย่างเขาเวลาอารมณ์ไม่ดี หมาข้างทางยังต้องโดนเตะไปสักสองที พอมาทำสีหน้าแบบนี้ในตอนนี้ ย่อมทำให้คนตกตะลึงกันยกใหญ่

แต่ตอนนี้เฉียวหว่านเหยียนขี้เกียจจะสนใจเขา เดินจากไปพร้อมกับเฮ่อเป่าจูและคนอื่น ๆ แล้ว

ในห้องโถงกว้างใหญ่ เจียงฉีอวิ๋นมองตามแผ่นหลังของนางที่ค่อย ๆ ลับสายตาไปด้วยท่าทางน่าสงสาร ส่วนคนอื่น ๆ ต่างก็แยกย้ายไปอีกทาง ไม่มีใครสนใจเขาสักคน

“รอข้าด้วยสิ!”