ตีข้าเถอะ

ตีข้าเถอะ

พอเฮ่อจืออวี่กลับมาที่ห้องหนังสืออีกครั้ง ก็เห็นเฉียวหว่านเหยียนนั่งอยู่บนเตียงพลางกุมมือเฮ่อเยี่ยนหลี่ไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

ด้านข้างมีลู่จินเหย่มองเขาด้วยสายตาตัดพ้อ เหมือนจะไม่พอใจที่เฮ่อเยี่ยนหลี่ปล่อยให้เฉียวหว่านเหยียนกุมมืออยู่แบบนั้น

ภาพตรงหน้านี้ดูพิลึกพิลั่นเกินไปจริง ๆ แต่ตอนนี้อารมณ์ของเฮ่อจืออวี่กลับสงบลงได้บ้างแล้ว

ทั้งเรื่องเปลี่ยนใจ ทั้งความรักลุ่มหลงหรือคาดหวังในใจ ที่แท้ก็เป็นแค่ภาพลวงตาทั้งนั้น

การใช้กู่เสน่หาซึ่งเป็นของชั้นต่ำไร้ยางอายแบบนี้มาบีบให้หว่านเหยียนเปลี่ยนใจ แสดงว่าเฮ่อเยี่ยนหลี่คงจนตรอกจนลนลานทำอะไรไม่ถูกแล้วจริง ๆ

กู่เสน่หาที่กลายเป็นของต้องห้ามและสาบสูญไปนาน ในเมื่อยังมีคนทำขึ้นมาได้ ก็ย่อมต้องมียาแก้แน่นอน