คนลวงตัวน้อย

คนลวงตัวน้อย

ภายในห้องหนังสือเงียบสงัดลงบัดดล เป็นความเงียบที่ชวนให้ใจสั่นระทึก

แสงแดดส่องผ่านซี่หน้าต่างเข้ามาตกกระทบใบหน้าของเฮ่อจืออวี่ ราวกับเคลือบแสงศักดิ์สิทธิ์ไว้ชั้นหนึ่งจนดูงดงามราวกับเทพเซียน แต่ไอเย็นที่แผ่ออกมาจากหางตาของเขา กลับไม่ทำให้รู้สึกถึงความเมตตาของคนตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย

เฉียวหว่านเหยียนถอยหลังไปก้าวหนึ่ง เฮ่อจืออวี่เดินมาตรงหน้านางอย่างไม่รีบร้อน เขามองคนที่สูงเพียงแค่ไหล่ตนแล้วเอ่ยถามเสียงนุ่ม “หว่านเหยียนพูดเหลวไหลอะไรกัน?”

เขายกมือขึ้นเสียบปิ่นปักผมที่เลื่อนหลุดบนเรือนผมของเฉียวหว่านเหยียนให้เข้าที่ น้ำเสียงยังคงนุ่มนวลอ่อนโยน “เจ้าคิดว่าคนที่ข้าบอกว่าจะสู่ขอเมื่อครู่ คือพี่สาวคนโตของเจ้างั้นหรือ?”