กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
จำเป็นต้องอวดเบ่งขนาดนี้ด้วยเหรอ?
เจียงฉีอวิ๋นมีนิสัยอยู่ไม่สุข ครั้งนี้ก็เป็นครั้งแรกที่เขาบังคับรถม้าเหมือนกัน
ตอนขี่ม้าเขาควบเร็วรี่ปานสายลมพัด ม้าวิ่งไวราวกับลูกธนู แต่ตอนนี้พอมาบังคับรถม้ากลับนิ่งเรียบอย่างน่าประหลาด
เฉียวหว่านเหยียนผลักหน้าต่างเปิดออกแล้วเอาแขนข้างหนึ่งวางพาดขอบหน้าต่างพลางเท้าคางไว้ มองดูผู้คนที่เดินถนนข้างนอกต่างพากันมองรถม้าด้วยความประหลาดใจเต็มหน้าไปพลางเดินแซงผ่านรถม้าไปพลาง ในที่สุดนางก็อดถอนหายใจออกมาไม่ได้
“นี่เจ้าจงใจทำให้ข้าเสียเวลาใช่ไหม? คนเดินถนนข้างนอกยังเร็วกว่ารถม้าเสียอีก หนังหน้าเจ้าคงจะคันแล้วใช่ไหม?!”
ช่วงสองสามคำแรกเฉียวหว่านเหยียนยังพอสงบนิ่งอยู่บ้าง แต่ยิ่งพูดไปน้ำเสียงก็ยิ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ จนหมดความอดทนไปโดยสิ้นเชิง