โดนกู่เสน่หา

โดนกู่เสน่หา

ซูเฟยรั้งเขาไม่อยู่ ได้แต่ตามติดข้างกายพลางเกลี้ยกล่อมด้วยคำดี หวังจะพูดให้เสี่ยวโหวเหยียท่านนี้ยอมกลับไป

แต่จนใจที่เจียงฉีอวิ๋นไม่ใช่คนที่จะยอมฟังใครง่ายๆ เลย

เมื่อก่อนจวนซื่อจื่อแห่งนี้เคยเป็นจวนเจิ้นคังโหวมาก่อน เจียงฉีอวิ๋นเคยมาแต่ไหนแต่ไร จึงเดินตรงไปยังลานหลังเรือนอย่างคุ้นเคยชินทาง

ในห้องนอนใหญ่ไม่เห็นคน เขาก็ก้าวยาวๆ เดินไปที่ห้องหนังสือต่อ

ประตูถูกผลักเปิดออกอย่างฉับพลันจากด้านนอก เสิ่นเช่อมองเจียงฉีอวิ๋นที่ยืนอยู่ตรงประตูด้วยความประหลาดใจ มือก็รีบหยิบฝามาปิดตลับกระเบื้องเคลือบไว้อย่างคล่องแคล่ว “เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”